Belki de en acısı bu olmalı..

Onca şey olup bitiyor. Onca şey. Biriniz tutup acınızı masaya vuramıyorsunuz. Birimiz de çıkartıp o acıyı mutfak masasına çarpıp “al, bak bu da benim acım!" diyemiyoruz. Karşımızdaki insanın yüzüne elimizin tersiyle bütün üzüntülerimizi vuramıyoruz. Sokaktaki kadın çocuğuna vuruyor, balıklar karaya vuruyor, güneş ışığı balkona vuruyor. Onca şey oluyor. Onca şey. Her şey yolundaymış gibi yapmakla çok vakit kaybediyoruz.