Onu unutma niyetiyle yumduğum gözlerimi, onun geldiği bir rüyaya açıyorum.
Bu defa susmuyor, konuşuyor benimle. O anda yine kendime yenilip, yine anneminde dediği gibi gurursuz, kuş akıllı bir kız oluveriyorum. Hem ağlıyor, hem içimin tüm çekmecelerinde sakladığım hislerimi savuruyorum yüzüne.
Susturmuyor beni, susturmak istemiyor.
Acımın somutlanışını izlemeye nasıl katlanıyor, diye düşünüyorum. Tam o ara yutkunduğunu duyuyor ve garip bir şekilde ağız dolusu sus biriktiriyorum.
Dokunsun istiyorum yüzümün kıyısına, içimden ”bana sarıl” diye yalvarıyorum ona.
Anlamsızca bakıyor.
Tutuyorum elinden, çekiştiriyorum, benimle gel diyorum. benimle gel. En sevdiğimiz şarkıyı söylemeye başlıyorum. Gözlerine bakıyorum.
Gözleri karanlık bir sokak gibi bakıyor, koşuyorum o sokağın yalancı kaldırımlarında, serinliğinde üşüyorum.
Gözleri..
Gözleri, kirli bir düşü andırıyor, lekeli hayal kırıklığı gibi bakıyor. Gözlerinde yüzen gemileri fark ediyorum,yaklaşıp, uzanıp tutup da gitmelerini engellemek istiyorum. Eksilsin istemiyorum. Martıların eşlik ettiği gemilerini, gözlerimde saklamak istiyorum.
Gözleri, kalabalık içinde yokluk gibi bakıyor. Bıraktığım kalıntıların yıkılmış olduğunu görüyorum, mezarlığı andırır gibi bakıyor gözleri. Bir o kadarda mavi gökyüzünün ortasında bulunmak, ama ona ait olmamak gibi bakıyor.
Gözleri bir ezan sonrası hissini taşıyor, bir ezan sonrası nasıl hissederseniz, öyle bakıyor işte gözleri.
Ve tek bir an düşünmeden hem derin bir yalnızlığa hem derin bir kalabalığa, gözlerine bırakıyorum kendimi.
Ve o gidiyor, bir kez daha gidişini seyretmenin verdiği soğuklukta donuyorum. Kıpırtısızım. Ve bir karanlık. Buzul bir karanlık.
Ve sanırım uyanıyorum.
O gidiyor ve uyanıyorum. Ya da uyanıyorum ve o gidiyor. Hangisi olduğunu kestiremiyorum.
Sonrası ölüm gibi, zamanın kovalamacası yeniden başlıyor benim ise koşacak gücüm yok. Kendimin çok uzağına kaçmak istiyorum, kaçacak gücüm yok.
Ellerim üşüyor, gözlerim üşüyor.
Ama.
Ama, sol yanımda ona ait bir yer sıcacık hala..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder